پارگی تاندون آکایلز - تقریباً کامل (Grade II tear)
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
مرد ۴۲ ساله، ورزشکار غیرحرفهای، با شکایت درد حاد، ناگهانی و شدید در پشت مچ پای چپ به اورژانس مراجعه کرده است. علائم وی حین شتابگیری ناگهانی در مسابقه تنیس و با احساس صدایی شبیه به «تق» (pop) همراه با حس ضربه مستقیم به خلف ساق آغاز شده و بلافاصله توانایی تحمل وزن را از دست داده است. در معاینه فیزیکی، تورم و اکیموز در ناحیه رترومالئولار خلفی، لمس یک فرورفتگی ملموس (palpable gap) در ۴ سانتیمتری بالای برجستگی کالکانئوس و تست تامپسون مثبت (عدم پلانتار فلکشن مچ پا حین فشردن عضله گاستروکنمیوس) مشهود است.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Tear of the Achilles tendon- almost complete (Grade II tear). Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در تصویر ساژیتال T1 امآرآی مچ پا، گسستگی تقریباً کامل (near-complete disruption) در فیبرهای تاندون آشیل با سیگنال پایین، در سطح پروگزیمال نسبت به مفصل مچ پا و در ناحیه هایپوواسکولار بحرانی مشاهده میشود. تنها رشتههای بسیار باریک و ناچیزی از فیبرها در بخش دیستال پیوستگی ضعیفی را نشان میدهند. انتهای پروگزیمال تاندون دچار ضخیمشدگی، بینظمی در حاشیهها و افزایش سیگنال ناشی از ادم و هماتوم شده است و در فضای چربی کگر (Kager's fat pad) تغییرات التهابی ثانویه به پارگی دیده میشود.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
پارگی تاندون آکایلز - تقریباً کامل (Grade II tear)
آرتریت فرسایشی و استئوآرتریت پیشرفته
نشانگر تمایز بالینی: کاهش نامتقارن فضای مفصلی، اسکلروز سابکوندرال و استئوفیت
آرتریت روماتوئید حاد
نشانگر تمایز بالینی: فرسایشهای مارژینال متقارن با استئوپنی اطراف مفصل بدون ساخت استخوان جدید
استئومیلیت حاد با استئونکروز
نشانگر تمایز بالینی: واکنش پریوستئال چندلایهای با سکسترم استخوانی و تخریب لیتیک کورتکس
استئوسارکوما و ضایعات بدخیم اولیه
نشانگر تمایز بالینی: واکنش تهاجمی پریوست (مثلث کدمن یا پرتو خورشید) با ماتریکس استئوئید
۱. پارگیهای تاندون آشیل معمولاً در ناحیه هایپوواسکولار در فاصله ۲ تا ۶ سانتیمتری پروگزیمال محل اتصال به استخوان پاشنه رخ میدهند؛ در امآرآی، افتراق پارگی ناکامل درجه ۲ (مانند این مورد که بقایای فیبر مشاهده میشود) از پارگی کامل درجه ۳، جهت تعیین لزوم و رویکرد ترمیم جراحی در برابر درمان محافظهکارانه بسیار حائز اهمیت است. ۲. تصویربرداری MRI علاوه بر تایید پارگی، اندازه دقیق فاصله بین دو سر تاندون (retraction gap) و کیفیت بافت تاندونی باقیمانده (تندینوز زمینهای) را مشخص میسازد که فاکتورهای کلیدی در تصمیمگیری میان جراحی باز، کمتهاجمی یا استفاده از گرافت تقویتی هستند.
این تصویر امآرآی نمایانگر پارگی سابتوتال یا درجه دو تاندون آشیل در ناحیه حساس هیپوواسکولار مچ پا است. رویکرد درمانی شامل ارزیابی دقیق فاصله رتراکشن سر تاندون و تصمیمگیری بین ترمیم جراحی باز یا تثبیت با گچگیری عملکردی در وضعیت اکواینوس بر اساس سن، سطح فعالیت و تقاضای عملکردی بیمار میباشد.