استئوکندروما (Osteochondroma)
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
نوجوان ۱۴ ساله مذکر با شکایت از لمس یک برجستگی سفت، بدون درد و با رشد بسیار آهسته در قسمت داخلی و فوقانی ساق پای چپ (زیر زانو) که از حدود یک سال پیش متوجه آن شده است. بیمار سابقه ضربه یا ترومای حاد ندارد و در معاینه بالینی، تودهای استخوانی، فاقد تحرک و بدون اریتم یا تندرنس لمس میشود که دامنه حرکتی مفصل زانو را محدود نکرده است.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Osteochondroma. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در گرافی ساده قدامی-خلفی (AP) زانو، یک زائده استخوانی پایهدار (pedunculated exostosis) با قشر استخوانی مشخص در بخش مدیال متافیز پروگزیمال درشتنی (تیبیا) مشاهده میشود. ویژگی کلیدی، پیوستگی کامل و بلامانع کورتکس و مدولای این ضایعه با کورتکس و مدولای استخوان زمینه (پروگزیمال تیبیا) است و نوک ضایعه در جهت دور از مفصل زانو امتداد یافته است. همچنین در بخش کلاهک غضروفی شواهدی از کلسیفیکاسیون دیده میشود بدون آنکه تخریب کورتیکال بدخیم یا واکنش پریوستی تهاجمی وجود داشته باشد.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
استئوکندروما (Osteochondroma)
آرتریت فرسایشی و استئوآرتریت پیشرفته
نشانگر تمایز بالینی: کاهش نامتقارن فضای مفصلی، اسکلروز سابکوندرال و استئوفیت
آرتریت روماتوئید حاد
نشانگر تمایز بالینی: فرسایشهای مارژینال متقارن با استئوپنی اطراف مفصل بدون ساخت استخوان جدید
استئومیلیت حاد با استئونکروز
نشانگر تمایز بالینی: واکنش پریوستئال چندلایهای با سکسترم استخوانی و تخریب لیتیک کورتکس
استئوسارکوما و ضایعات بدخیم اولیه
نشانگر تمایز بالینی: واکنش تهاجمی پریوست (مثلث کدمن یا پرتو خورشید) با ماتریکس استئوئید
۱. پیوستگی قشر و مدولای استخوان ضایعه با استخوان والد (Corticomedullary continuity) علامت پاتوگنومونیک استئوکندروما است و آن را از دیگر ضایعات سطحی استخوان نظیر استئوسارکوم پاروستئال متمایز میکند. ۲. ضخامت کلاهک غضروفی (Cartilage cap) بر روی MRI بهترین شاخص رد بدخیمی است؛ ضخامت بیش از ۱.۵ تا ۲ سانتیمتر در بزرگسالان یا رشد مجدد توده پس از بلوغ اسکلتی، قویاً به نفع دژنراسیون بدخیم به کندروسارکوم ثانویه است.
این رادیوگرافی نمای تیپیک استئوکندروما (اگزوستوز خوشخیم استخوانی-غضروفی) را در متافیز پروگزیمال استخوان درشتنی نشان میدهد. رویکرد استاندارد در موارد بدون علامت، پیگیری بالینی و رادیولوژیک محافظهکارانه است و مداخله جراحی (رزکسیون کامل) تنها در صورت درد، ایجاد اثر فشاری بر عناصر نوروواسکولار یا شک به دگرگونی بدخیم انجام میپذیرد.
کیسهای بالینی و آموزشی مرتبط در تخصص اسکلتی و عضلانی
5 تصویر
3 تصویر
9 تصویر
3 تصویر