Osteochondritis dissecans.
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
مرد ۲۲ ساله، ورزشکار رشته فوتبال، با شکایت از درد مزمن و پیشرونده مچ پای راست از ۶ ماه پیش مراجعه کرده است. درد با وزناندازی، دویدن و فعالیت ورزشی تشدید شده و با استراحت تخفیف مییابد. بیمار سابقه چند نوبت پیچخوردگی مچ پا با مکانیسم اینورژن را ذکر میکند و اخیراً از احساس تقتق (clicking) و قفلشدگی متناوب مفصل شاکی است. در معاینه فیزیکی، تندرنس موضعی در لمس قدامی-داخلی مفصل تالوکرورال همراه با ادم خفیف و کاهش دامنه دورسیفلکشن مشهود بود، بدون اینکه بیثباتی لیگامانی واضحی دیده شود.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Osteochondritis dissecans. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در تصویر ساژیتال رزونانس مغناطیسی (MRI) با وزن T1 از مچ پا، یک کانون مشخص هیپواینتنس (کاهش سیگنال) در قدام و مرکز گنبد تالوس (talar dome) در ناحیه زیرغضروفی (subchondral) دیده میشود. خط شفافی از کاهش سیگنال، قطعه استئوکندرال درگیر را از بستر استخوانی زمینه جدا کرده است که نشاندهنده استئوکندریت دیسکان (ضایعه استئوکندرال تالوس) میباشد. غضروف مفصلی رویی نازک شده اما در این نما هنوز جابهجایی یا قطعه آزاد داخل مفصلی واضحی مشاهده نمیشود.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
Osteochondritis dissecans.
آرتریت فرسایشی و استئوآرتریت پیشرفته
نشانگر تمایز بالینی: کاهش نامتقارن فضای مفصلی، اسکلروز سابکوندرال و استئوفیت
آرتریت روماتوئید حاد
نشانگر تمایز بالینی: فرسایشهای مارژینال متقارن با استئوپنی اطراف مفصل بدون ساخت استخوان جدید
استئومیلیت حاد با استئونکروز
نشانگر تمایز بالینی: واکنش پریوستئال چندلایهای با سکسترم استخوانی و تخریب لیتیک کورتکس
استئوسارکوما و ضایعات بدخیم اولیه
نشانگر تمایز بالینی: واکنش تهاجمی پریوست (مثلث کدمن یا پرتو خورشید) با ماتریکس استئوئید
۱. ضایعات استئوکندرال تالوس (OLT) بیشتر در دو ناحیه رخ میدهند: ضایعات قدامی-جانبی (anterolateral) که معمولاً ناشی از تروما، کمعمقتر و گوهایشکل هستند، و ضایعات خلفی-داخلی (posteromedial) که عمیقتر، فنجانیشکل و کمتر با ترومای واضح مرتبط هستند. ۲. مهمترین معیار بیثباتی قطعه در MRI (معیارهای Dipaola)، مشاهده خط هایپراینتنس احاطهکننده با سیگنال معادل مایع در تصاویر T2، کیستهای متعدد زیرغضروفی، یا نقص آشکار غضروفی است که نیاز به مداخله جراحی را مطرح میکند.
این تصویر امآرآی نشاندهنده استئوکندریت دیسکان (ضایعه استئوکندرال) در گنبد تالوس مچ پا است. رویکرد درمانی شامل مدیریت غیرجراحی محافظهکارانه با بیحرکتی در ضایعات پایدار و بدون علامت، و مداخلات آرتروسکوپیک نظیر دریلینگ، تثبیت قطعه یا پیوند غضروفی-استخوانی در موارد ناپایدار یا مقاوم به درمان است.
کیسهای بالینی و آموزشی مرتبط در تخصص اسکلتی و عضلانی
3 تصویر
3 تصویر
8 تصویر
3 تصویر