کندروما پریوستئال (Periosteal Chondroma)
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
مرد ۲۸ ساله با شکایت از وجود تودهای بدون درد، سفت و با رشد بسیار آهسته در سطح پشتی-جانبی انگشت میانی دست چپ از حدود ۲ سال قبل مراجعه کرده است. بیمار سابقه ضربه قبلی ندارد و اخیراً به دلیل تداخل جزئی مکانیکی توده در خم کردن کامل مفصل اینترفالانژیال پروگزیمال (PIP) و دغدغه زیبایی جهت ارزیابی آمده است. در معاینه، تودهای به قطر تقریبی ۱.۵ سانتیمتر، متصل به بافت استخوانی زیرین با پوست رویی کاملاً متحرک و فاقد اریتم یا تندرنس لمس میشود.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Periosteal Chondroma. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در نمای قدامی-خلفی (AP) رادیوگرافی انگشت میانی دست چپ، یک ضایعه با دانسیته بافت نرم و ماتریکس کلسیفیه کندروئید (نمای پاپکورنی و حلقهای-قوسی) در سطح کورتیکال/پریاوستئال بخش دیستال بند پروگزیمال (پروگزیمال فالانکس) مشاهده میشود. ضایعه باعث سائیدگی سطحی (saucerization) یا اسکالوپینگ خارجی در کورتکس مجاور با حاشیه اسکلروتیک واکنشی ظریف شده، بدون اینکه به فضای مدولاری تهاجم داشته باشد یا واکنش پریاوستئال بدخیم ایجاد کند.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
کندروما پریوستئال (Periosteal Chondroma)
انسداد مکانیکی روده باریک با لوپ بسته
نشانگر تمایز بالینی: دو نقطه انتقال مجاور با اتساع عروق مزانتریک و ایسکمی دیواره
بیماری فعال التهابی کرون
نشانگر تمایز بالینی: نشانه شانه (Comb sign)، ضخامت دیواره ایلئوم انتهایی و پرولایفراسیون چربی کرپینگ
ایسکمی حاد مزانتریک روده
نشانگر تمایز بالینی: نازکشدگی شدید دیواره یا پنوماتوز رودهای با فقدان تقویت کنتراست عروقی
کولیت اولسراتیو حاد با مگاکولون توکسیک
نشانگر تمایز بالینی: درگیری پیوسته از رکتوم با از دست رفتن هاستراسیون (Lead pipe appearance)
۱. کندروم پریاوستئال (Periosteal/Juxtacortical Chondroma) یک نئوپلازم خوشخیم و نادر غضروفی است که برخلاف انکندروم (که درونمدولاری است)، در سطح بیرونی کورتکس و زیر ضریع استخوان (بیشتر در استخوانهای کوچک لولهای دست و پا) منشأ میگیرد. ۲. یافته پاتوگنومونیک رادیوگرافیک آن شامل توده بافت نرم همراه با کلسیفیکاسیون کندروئید، ایجاد یک فرورفتگی کورتیکال خوشتعریف (saucerization) با لبه اسکلروتیک و گاهی حاشیه برجسته استخوانی (buttress) در مجاورت آن است. ۳. مهمترین تشخیص افتراقی آن کندروسارکوم پریاوستئال است؛ اندازه ضایعه (معمولاً کمتر از ۳ سانتیمتر در نوع خوشخیم)، سن جوان بیمار و مرزهای اسکلروتیک و منظم، کندروم پریاوستئال را مطرح میسازد.
این رادیوگرافی نشاندهنده کندروم پریاوستئال (جوکستاکورتیکال) با ماتریکس کندروئید کلسیفیه و اثر اسکالوپینگ کورتکس در بند پروگزیمال انگشت است. درمان استاندارد و قطعی آن برداشتن کامل جراحی به همراه حاشیه سالم کورتکس و پریاوست زیرین (marginal excision) جهت پیشگیری از عود موضعی است.