کبدِ Amiodarone، افزایشِ تضعیف (increased attenuation (density)) در CT
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
مرد ۶۸ ساله با سابقه فیبریلاسیون دهلیزی مزمن و نارسایی قلبی که از حدود ۲ سال پیش تحت درمان با آمیودارون قرار دارد، جهت ارزیابی دردهای غیراختصاصی و مبهم شکمی و خستگی عمومی به درمانگاه گوارش مراجعه کرده است. در معاینه فیزیکی، هپاتومگالی خفیف و غیرحساس در لمس مشهود بوده و تستهای آزمایشگاهی، افزایش خفیف تا متوسط در آنزیمهای ترانسآمیناز کبدی (AST و ALT) را نشان میدهند بدون اینکه شواهدی از ایکتر، آسیت یا استیگمای نارسایی مزمن کبد وجود داشته باشد.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Amiodarone Liver, increased attenuation (density) on CT. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در مقطع آکسیال سیتیاسکن بدون تزریق حاجب از قسمت فوقانی شکم، دانسیته پارانشیم کبد بهصورت منتشر، یکنواخت و چشمگیر افزایش یافته است (Hyperdense Liver). ضریب میرایی پارانشیم کبد بهطور مشخصی از طحال بالاتر است (بسیار فراتر از تفاوت نرمال ۱۰ واحد هانسفیلد) و عروق داخل کبدی در زمینه این پارانشیم بسیار متراکم، بهصورت ساختارهای هیپودنس نسبی دیده میشوند. شواهدی از توده فضاگیر، آسیت یا انسداد مجاری صفراوی مشاهده نمیشود.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
کبدِ Amiodarone، افزایشِ تضعیف (increased attenuation (density)) در CT
انسداد مکانیکی روده باریک با لوپ بسته
نشانگر تمایز بالینی: دو نقطه انتقال مجاور با اتساع عروق مزانتریک و ایسکمی دیواره
بیماری فعال التهابی کرون
نشانگر تمایز بالینی: نشانه شانه (Comb sign)، ضخامت دیواره ایلئوم انتهایی و پرولایفراسیون چربی کرپینگ
ایسکمی حاد مزانتریک روده
نشانگر تمایز بالینی: نازکشدگی شدید دیواره یا پنوماتوز رودهای با فقدان تقویت کنتراست عروقی
کولیت اولسراتیو حاد با مگاکولون توکسیک
نشانگر تمایز بالینی: درگیری پیوسته از رکتوم با از دست رفتن هاستراسیون (Lead pipe appearance)
۱. کبد متراکم در سیتی بدون کنتراست معمولاً ناشی از رسوب آمیودارون (بهعلت حاوی بودن بیش از ۳۷ درصد وزنی ید)، هموکروماتوز یا رسوب گلیکوژن است، اما تفاوت کلیدی آمیودارون با هموکروماتوز در این است که هموکروماتوز اغلب سیگنال کبد را در سکانسهای T2* امآرآی بهشدت افت میدهد در حالی که افزایش دانسیته ناشی از آمیودارون ناشی از اثر تضعیف پرتوی ید است. ۲. دانسیته بالای کبد ناشی از آمیودارون یک نشانگر تجمع دارویی است و بهتنهایی معادل هپاتوتوکسیسیته قطعی نیست؛ از این رو تصمیمگیری جهت قطع دارو نیازمند تطبیق با سطح ترانسآمینازها و وضعیت بالینی بیمار است.
این سیتیاسکن بدون کنتراست نشاندهنده افزایش منتشر دانسیته پارانشیم کبد ناشی از رسوب و تجمع آمیودارون غنی از ید در سلولهای کبدی است. رویکرد تشخیصی و درمانی استاندارد شامل پایش دقیق تستهای عملکردی کبد و در صورت بروز سمیت کبدی بارز، کاهش دوز یا قطع آمیودارون با هماهنگی متخصص قلب میباشد.
کیسهای بالینی و آموزشی مرتبط در تخصص گوارش، کبد و صفرا
3 تصویر
4 تصویر
7 تصویر
4 تصویر