کیس بالینی Atlantoaxial subluxation due to rheumatoid arthritis
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
خانم ۵۸ ساله با سابقه ۱۵ ساله آرتریت روماتوئید شدید و تحت درمان با داروهای سرکوبکننده ایمنی، با شکایت از درد مداوم ناحیه پسسری، سفتی گردن و احساس ناپایداری هنگام خم کردن سر از ۶ ماه قبل مراجعه کرده است. اخیراً بیمار دچار پارستزی و بیحسی در هر دو دست و عدم تعادل پیشرونده حین راه رفتن شده است. در معاینه فیزیکی، هایپررفلکسی اندامهای تحتانی، علامت هافمن مثبت دوطرفه و تشدید درد ساباکسیپیتال با لمس و حرکت گردن به سمت جلو ثبت شد.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Atlantoaxial subluxation due to rheumatoid arthritis. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در رادیوگرافی نمای اکستنشن ستون فقرات گردنی (Lateral Extension View)، فاصله بین قوس قدامی اطلس (C1) و زائده دانس مهره آگزیس (C2) موسوم به آتلانتودنتال اینتروال (ADI) مورد ارزیابی قرار گرفته است که اگرچه در حالت اکستنشن به دلیل بازگشت نسبی ممکن است کاهش یابد، اما نشانههای ناپایداری مفصل آتلانتواکسیال به همراه اروژن و تغییرات تخریبی در راس زائده دانس (odontoid process) مشهود است. کاهش ارتفاع فضاهای دیسکی و استئوپنی منتشر ناشی از بیماری زمینهای روماتوئید نیز در مهرههای ساباگزیال دیده میشود.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
کیس بالینی Atlantoaxial subluxation due to rheumatoid arthritis
گلیومای با درجه بالا (Glioblastoma)
نشانگر تمایز بالینی: ضایعه فضاگیر تهاجمی با نکروز مرکزی و ریم انحنایی با ادم منتشر
متاستاز منفرد مغزی
نشانگر تمایز بالینی: ضایعه واقع در محل اتصال ماده خاکستری-سفید با ادم وازوژنیک نامتناسب
آبسه پیوژنیک مغزی
نشانگر تمایز بالینی: تحدید بارز در سکانس DWI مرکز مایع با ریم نازک و منظم کپسولی
ضایعه پلاک حاد مالتیپل اسکلروزیس
نشانگر تمایز بالینی: انحصار انحنایی ناکامل (Open Ring Sign) متوجه به قشر مغز
۱. در بالین، ارزیابی کامل سابلوکساسیون آتلانتواکسیال (AAS) نیازمند گرافیهای دینامیک (فلکشن و اکستنشن) است؛ به طوری که فاصله ADI در بالغین نباید در نمای فلکشن بیش از ۳ میلیمتر باشد (مقادیر بالاتر از ۵ میلیمتر نشاندهنده پارگی لیگامان ترانسورس و بالاتر از ۹ میلیمتر نیازمند مداخله جراحی است). ۲. برخلاف استئوآرتریت تخریبی شایع، روماتیسم مفصلی تمایل بارزی به تخریب لیگامان ترانسورس، کپسول سینوویال و اروژن زائده دانس از طریق تشکیل پانوس سینوویال دارد. ۳. کاهش فاصله SAC (فضای در دسترس نخاع) به کمتر از ۱۴ میلیمتر در MRI یا گرافی، زنگ خطری مهم برای میلوپاتی فشاری دهانه گردن و اندیکاسیون قطعی جهت ارزیابی پیش از بیهوشی عمومی/لولهگذاری است.
این رادیوگرافی لترال گردن در وضعیت اکستنشن نشاندهنده ناپایداری و سابلوکساسیون آتلانتواکسیال ثانویه به آرتریت روماتوئید با پتانسیل بالای میلوپاتی دهانه رحم است. رویکرد استاندارد بالینی شامل انجام MRI فوری جهت بررسی میزان فشار پانوس بر نخاع گردنی و مشاوره جراحی اعصاب جهت تثبیت و فیوژن خلفی مهرههای C1-C2 میباشد.