کیس بالینی Osteochondritis Dissecans, Stage IV
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
نوجوان ۱۶ ساله ورزشکار (فوتبالیست) با درد مزمن و پیشرونده قدامی-داخلی زانوی راست از حدود ۹ ماه قبل که اخیراً به دنبال یک پیچخوردگی خفیف، دچار حملات قفلشدگی مکانیکی (locking)، احساس خالی کردن زانو و افیوژن مکرر مفصلی شده است. در معاینه بالینی، تندرنس موضعی در سطح قدامی-داخلی مفصل تیبیوفمورال، تست مثبت ویلسون (Wilson test) با احساس درد حین اینترنال روتاسیون ساق و برطرف شدن آن با اکسترنال روتاسیون، و کاهش دامنه حرکتی فلکشن انتهایی مشهود است.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Osteochondritis Dissecans, Stage IV. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در رادیوگرافی ساده قدامی-خلفی (AP) زانوی راست، یک نقص استخوانی-غضروفی بارز (defect) با حواشی اسکلروتیک و نامنظم در سطح باربر کندیل داخلی فمور (Medial Femoral Condyle) مجاور بریدگی اینترکوندیلار دیده میشود (پیکانهای سفید ضخیم). قطعه استئوکندرال از بستر خود کاملاً جدا شده و نمای یک بستر خالی (empty crater) را ایجاد کرده است که با مرحله IV استئوکندریت دیسکان (ضایعه ناپایدار و جداشده/جسم آزاد داخل مفصلی) مطابقت دارد. همچنین برجستگی و نامنظمیهای کورتیکال ناشی از استرس مکرر و اسکلروز واکنشی در متافیز دیستال فمور قابل مشاهده است.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
کیس بالینی Osteochondritis Dissecans, Stage IV
آرتریت فرسایشی و استئوآرتریت پیشرفته
نشانگر تمایز بالینی: کاهش نامتقارن فضای مفصلی، اسکلروز سابکوندرال و استئوفیت
آرتریت روماتوئید حاد
نشانگر تمایز بالینی: فرسایشهای مارژینال متقارن با استئوپنی اطراف مفصل بدون ساخت استخوان جدید
استئومیلیت حاد با استئونکروز
نشانگر تمایز بالینی: واکنش پریوستئال چندلایهای با سکسترم استخوانی و تخریب لیتیک کورتکس
استئوسارکوما و ضایعات بدخیم اولیه
نشانگر تمایز بالینی: واکنش تهاجمی پریوست (مثلث کدمن یا پرتو خورشید) با ماتریکس استئوئید
۱. شایعترین محل استئوکندریت دیسکان (OCD) زانو، جنبه لترال کندیل داخلی فمور (حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد موارد) است که به علت میکروتروماهای مکرر از خار تیبیا رخ میدهد؛ در مرحله IV قطعه کاملاً جدا شده و یک Loose Body داخل مفصلی ایجاد میکند. ۲. تست ویلسون مانور بالینی کلاسیک ولی با حساسیت متغیر است؛ کلید افتراق نوع نوجوانان (JOCD) از نوع بالغین، وضعیت باز یا بسته بودن صفحات رشد (فیزیس) است که پیشآگهی نوع نوجوانان با فیزیس باز به مراتب بهتر است اما در استیج IV صرفنظر از سن، مداخله جراحی ضروری است. ۳. در تصویربرداری MRI، وجود ریم مایع زیر قطعه، کیست سابکندرال و نقص کورتکس غضروفی-استخوانی معیارهای قطعی ناپایداری ضایعه هستند.
این گرافی نشاندهنده استئوکندریت دیسکان مرحله چهار (Stage IV OCD) به صورت نقص کامل استئوکندرال و قطعه آزاد در کندیل داخلی فمور است. رویکرد درمانی استاندارد در این مرحله شامل مداخله جراحی آرتروسکوپیک جهت خروج یا فیکساسیون جسم آزاد و ترمیم غضروفی (نظیر سوراخکاری بستر، OATS یا کاشت کندروسیت اتولوگ) میباشد.
کیسهای بالینی و آموزشی مرتبط در تخصص اسکلتی و عضلانی
5 تصویر
4 تصویر
5 تصویر
2 تصویر