استئوکندریت دیسکانس (osteochondritis dissecans)
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
نوجوان ۱۶ ساله ورزشکار (فوتبالیست) با شکایت از درد مزمن و مبهم در قدام و داخل مچ پای چپ که از حدود ۴ ماه پیش و متعاقب پیچخوردگیهای مکرر آغاز شده است. بیمار از احساس گیرکردن خفیف مفصل و تشدید درد هنگام تحمل وزن گلایه دارد. در معاینه بالینی، تندرنس موضعی خفیف روی خط مفصلی تیبیوتالار لمس شده اما افیوژن آشکار یا ناپایداری رباطی وجود ندارد؛ با شک به استئوکندریت دیسکان (OCD) گنبد تالوس جهت ارزیابی رادیوگرافی درخواست شد.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Osteochondritis dissecans. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در نمای لترال رادیوگرافی مچ پای چپ، کانتور و تحدب گنبد تالوس کاملاً صاف، مدور و پیوسته است. هیچگونه خط شکستگی رادیولوسنت، قطعه استخوانی جداشده، فرورفتگی سطح مفصلی یا اسکلروز زیر غضروفی (سابکندرال) منطبق بر استئوکندریت دیسکان مشاهده نمیشود. فضای مفصلی تیبیوتالار، سابتالار و مفاصل تارسال حفظ شده و شواهدی از جسم آزاد داخل مفصلی یا افیوژن واضح مفصلی دیده نمیشود؛ کلیشه برای OCD منفی ارزیابی میشود.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
استئوکندریت دیسکانس (osteochondritis dissecans)
آرتریت فرسایشی و استئوآرتریت پیشرفته
نشانگر تمایز بالینی: کاهش نامتقارن فضای مفصلی، اسکلروز سابکوندرال و استئوفیت
آرتریت روماتوئید حاد
نشانگر تمایز بالینی: فرسایشهای مارژینال متقارن با استئوپنی اطراف مفصل بدون ساخت استخوان جدید
استئومیلیت حاد با استئونکروز
نشانگر تمایز بالینی: واکنش پریوستئال چندلایهای با سکسترم استخوانی و تخریب لیتیک کورتکس
استئوسارکوما و ضایعات بدخیم اولیه
نشانگر تمایز بالینی: واکنش تهاجمی پریوست (مثلث کدمن یا پرتو خورشید) با ماتریکس استئوئید
۱. در گنبد تالوس، ضایعات OCD به طور کلاسیک در بخشهای قدامی-خارجی (معمولاً مرتبط با ترومای اینورژن/دورسیفلکشن) یا خلفی-داخلی رخ میدهند که ضایعات داخلی عمیقتر و فنجانیشکلتر هستند. ۲. رادیوگرافی ساده در مراحل اولیه بیماری (Grade I و II) حساسیت پایینی دارد و یک تصویر رادیوگرافی نرمال به هیچ وجه ردکننده آسیب استئوکندرال نیست؛ انجام MRI با سکانسهای حساس به آب جهت بررسی ادم مغز استخوان و سلامت غضروف هیالین الزامی است.
این رادیوگرافی مچ پای چپ علائم رادیولوژیکی دال بر استئوکندریت دیسکان (OCD) یا جسم آزاد داخل مفصلی را نشان نمیدهد و نرمال است. در صورت تداوم ظن بالینی بالا، انجام MRI مچ پا به عنوان استاندارد طلایی تشخیصی و انتخاب رویکرد درمانی (محافظهکارانه در برابر جراحی آرتروسکوپیک) ضرورت دارد.