پرکاری تیروئید ناشی از آمیودارون
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
مرد ۶۴ ساله با سابقه فیبریلاسیون دهلیزی مقاوم که از حدود یک سال پیش تحت درمان با آمیودارون قرار دارد، با شکایت از تپش قلب تشدیدشونده، لرزش دستها، تعریق بیش از حد و کاهش وزن غیرعمدی به میزان ۶ کیلوگرم طی دو ماه اخیر ارجاع شده است. در معاینه فیزیکی، تاکیکاردی با ریتم نامنظم، گواتر منتشر بدون درد و لرزش خفیف در انتهای اندامها مشهود بود. آزمایشها سرکوب کامل TSH و افزایش قابلتوجه هورمونهای آزاد تیروئید (FT3 و FT4) را تأیید کردند.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected amiodarone-induced hyperthyroidism. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
تصویربرداری هستهای بستر تیروئید با استفاده از رادیوایزوتوپ I-123 نشاندهنده کاهش شدید و سرکوب برداشت کلی رادیودارو همراه با کاهش چشمگیر نسبت تیروئید به زمینه (Thyroid-to-background ratio) است. برداشت رادیوایزوتوپ بهصورت بسیار ضعیف و هتروژن در لوبهای تیروئید مشاهده میشود؛ همچنین میزان جذب ۴ ساعته و ۲۴ ساعته ید رادیواکتیو به ترتیب ۱٪ و ۴٪ گزارش شده که بیانگر جذب بسیار ناچیز و بلوک تیروئیدی است.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
پرکاری تیروئید ناشی از آمیودارون
شوانوم دهلیزی زاویه مخچه-پل
نشانگر تمایز بالینی: توسعه زاویه مخچه-پل همراه با اتساع مجرای شنوایی داخلی
مننژیوم قاعده جمجمه
نشانگر تمایز بالینی: توده اکستراآگزیال با هایپراستوز استخوانی مجاور و نشانه دورال تیل
کلستئاتومای گوش میانی
نشانگر تمایز بالینی: توده بافت نرم در اپیتیمپانوم با خوردگی استخوانچههای شنوایی
کارسینوم سلول سنگفرشی نازوفارنکس
نشانگر تمایز بالینی: پرشدگی فوسا روزنمولر با درگیری لنفادنوپاتی رتروفارنژیال
۱. پرکاری تیروئید ناشی از آمیودارون به دو نوع تقسیم میشود: نوع ۱ (Jod-Basedow) ناشی از سنتز بیش از حد هورمون به دلیل لود بالای ید با جذب متغیر یا طبیعی/بالا، و نوع ۲ (تیروئیدیت تخریبی) با سرکوب شدید جذب ید رادیواکتیو (معمولاً زیر ۲٪). ۲. در سونوگرافی کالر داپلر، فقدان عروقزایی پارانشیمال تیروئید مؤید نوع ۲ بوده و پاسخ درمانی عالی به کورتیکواستروئیدها دارد، در حالی که نوع ۱ نیازمند داروهای ضدتیروئید (مانند متیمازول) و گاه پرکلرات پتاسیم است.
این اسکن هستهای تیروئید با I-123 نشاندهنده پرکاری تیروئید ناشی از آمیودارون نوع دو (AIT Type 2) با سرکوب بارز برداشت ید رادیواکتیو ناشی از تیروئیدیت تخریبی است. رویکرد بالینی استاندارد شامل قطع داروی آمیودارون در صورت امکان قلبی و شروع سریع کورتیکواستروئید خوراکی (پردنیزون) جهت کنترل فرایند التهابی و ترشح هورمون میباشد.
کیسهای بالینی و آموزشی مرتبط در تخصص سر، گردن و گوش و حلق و بینی
6 تصویر
6 تصویر
9 تصویر
3 تصویر