آدنوکارسینوم میزاب معده و مری (Adenocarcinoma of the gastroesophageal junction)
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
مرد ۶۴ ساله با سابقه طولانیمدت رفلاکس معده به مری (GERD) درماننشده، با شکایت دیسفاژی پیشرونده ابتدا نسبت به جامدات و اخیراً به مایعات از ۴ ماه قبل مراجعه کرده است. وی از کاهش وزن غیرارادی حدود ۹ کیلوگرم، احساس گیر کردن لقمه در ناحیه اپیگاستر و سیری زودرس شکایت دارد. در معاینه فیزیکی، رنگپریدگی ملتحمه مشهود است اما لنفادنوپاتی سوپراکلاویکولار (گره ویرشو) لمس نمیشود؛ آزمایشها کمخونی فقر آهن را تأیید میکنند.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Adenocarcinoma of the gastroesophageal junction. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در مقطع آکسیال سیتیاسکن با کنتراست خوراکی و وریدی در سطح توراکس تحتانی و مجاورت آئورت نزولی، ضخیمشدگی نامنظم، برجسته و محیطی (circumferential) در جدار دیستال مری با گسترش به محل اتصال مری به معده (GEJ) مشهود است. این ضایعه تومورال سبب تنگی بارز لومن مری و افزایش ضخامت بافت نرم با تقویت کنتراست ناهمگن شده است. چربی پریازوفاژیال تا حدی کدر به نظر میرسد اما تهاجم واضحی به آئورت مجاور یا ساختارهای مدیاستن قدامی دیده نمیشود.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
آدنوکارسینوم میزاب معده و مری (Adenocarcinoma of the gastroesophageal junction)
انسداد مکانیکی روده باریک با لوپ بسته
نشانگر تمایز بالینی: دو نقطه انتقال مجاور با اتساع عروق مزانتریک و ایسکمی دیواره
بیماری فعال التهابی کرون
نشانگر تمایز بالینی: نشانه شانه (Comb sign)، ضخامت دیواره ایلئوم انتهایی و پرولایفراسیون چربی کرپینگ
ایسکمی حاد مزانتریک روده
نشانگر تمایز بالینی: نازکشدگی شدید دیواره یا پنوماتوز رودهای با فقدان تقویت کنتراست عروقی
کولیت اولسراتیو حاد با مگاکولون توکسیک
نشانگر تمایز بالینی: درگیری پیوسته از رکتوم با از دست رفتن هاستراسیون (Lead pipe appearance)
۱. طبقهبندی سیورت (Siewert classification) ابزار کلیدی در تعیین اپیکانتر تومورهای اتصال گاستروازوفاژیال نسبت به خط Z است که رویکرد جراحی (ازوفاگکتومی در برابر گاسترکتومی توتال) را مشخص میسازد. ۲. برخلاف کارسینوم سلول سنگفرشی (SCC) که بیشتر در یکسوم میانی مری و مرتبط با الکل و دخانیات است، آدنوکارسینوم مری بهطور غالب در ثلث دیستال و ناشی از مری بارت و چاقی بروز میکند. ۳. اندوسونوگرافی (EUS) دقیقترین روش برای مرحلهبندی موضعی T و N است، در حالی که سیتیاسکن و PET-CT برای رد متاستازهای دوردست و درگیری لنفاوی منطقهای پیش از درمان نئوادجوانت الزامی هستند.
این سیتیاسکن نشاندهنده آدنوکارسینوم محل اتصال مری به معده (GEJ) همراه با ضخیمشدگی محیطی جدار و تنگی لومن مری دیستال است. رویکرد استاندارد بالینی شامل تأیید بافتشناسی از طریق آندوسکوپی، تعیین مرحله دقیق بیماری با EUS و PET-CT، و سپس کمورادیوتراپی نئوادجوانت و در نهایت رزکسیون جراحی در صورت عدم وجود متاستاز است.
کیسهای بالینی و آموزشی مرتبط در تخصص گوارش، کبد و صفرا
5 تصویر
8 تصویر
6 تصویر
11 تصویر