لگزش مفرق قدامی تیبیوفیبولار (proximal tibiofibular dislocation)
شرح حال بالینی و اطلاعات دموگرافیک (Patient Presentation)
مرد ۳۲ ساله به دنبال تصادف شدید موتورسیکلت با ترومای پرانرژی چندگانه اندام تحتانی راست به بخش اورژانس منتقل شده است. بیمار از درد شدید، بدشکلی واضح و ناتوانی کامل در تحمل وزن در ساق راست شاکی است. در معاینه اولیه، ناپایداری استخوانی، تورم گسترده و شواهد شکستگی باز در دیافیز تیبیا مشاهده شد که بیمار تحت جراحی پایدارسازی و تثبیت اولیه با اکسترنال فیکساتور (External Fixator) قرار گرفت. در ارزیابیهای تکمیلی پس از جراحی، تندرنس موضعی و برجستگی غیرطبیعی در ناحیه قدامی-خارجی پروگزیمال ساق و هایپواستزی خفیف در درماتوم عصب پرونئال مشترک (پشت پا) مشکوک به آسیب مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال جلب توجه کرد.
Patient presented with characteristic clinical findings consistent with suspected Proximal Tibiofibular dislocation. Multimodal diagnostic imaging was performed to characterize anatomic involvement and guide therapeutic management.
یافتههای سیستماتیک تصویربرداری (Systematic Findings)
در این رادیوگرافی قدامی-خلفی (AP) ساق راست، جابجایی جانبی و جدایش کامل و غیرطبیعی سر فیبولا از کندیل لترال تیبیا مشهود است که نشاندهنده دررفتگی مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال (Proximal Tibiofibular Dislocation) به همراه از بین رفتن همپوشانی (Overlap) طبیعی کورتیکال در این مفصل است. همچنین شکستگیهای متعدد و خردشده در شفت تیبیا و دیستال فیبولا مشاهده میشود. استخوان تیبیا توسط سیستم فیکساتور خارجی (External Fixator) همراه با پینها و کلمپهای رادیواوپک متالیک در دیافیز و متافیز دیستال تحت تثبیت و جااندازی قرار گرفته است.
چالش تشخیصی: تشخیص قطعی بیمار چیست؟
شواهد تصویربرداری، موقعیت آناتومیک و یافتههای کلیدی را بررسی کرده، سپس جهت بررسی پاسخ صحیح و نکات جامع بورد روی دکمه زیر کلیک کنید.
لگزش مفرق قدامی تیبیوفیبولار (proximal tibiofibular dislocation)
آرتریت فرسایشی و استئوآرتریت پیشرفته
نشانگر تمایز بالینی: کاهش نامتقارن فضای مفصلی، اسکلروز سابکوندرال و استئوفیت
آرتریت روماتوئید حاد
نشانگر تمایز بالینی: فرسایشهای مارژینال متقارن با استئوپنی اطراف مفصل بدون ساخت استخوان جدید
استئومیلیت حاد با استئونکروز
نشانگر تمایز بالینی: واکنش پریوستئال چندلایهای با سکسترم استخوانی و تخریب لیتیک کورتکس
استئوسارکوما و ضایعات بدخیم اولیه
نشانگر تمایز بالینی: واکنش تهاجمی پریوست (مثلث کدمن یا پرتو خورشید) با ماتریکس استئوئید
۱. در گرافی AP نرمال زانو و ساق، سر فیبولا باید حدود یکسوم تا نصف کندیل لترال تیبیا را بپوشاند؛ هرگونه جدایش کامل (Diastasis) یا همپوشانی بیش از حد، کلید تشخیصی قوی برای دررفتگی به ترتیب جانبی/قدامی یا خلفی مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال است. ۲. به دلیل عبور عصب پرونئال مشترک (Common Peroneal Nerve) از مجاورت گردن فیبولا، دررفتگی پروگزیمال تیبیوفیبولار یک فوریت ارتوپدی با ریسک بالای افتادگی پا (Foot Drop) است و حتماً نیازمند بررسی دقیق عصبی-عروقی و در موارد ناپایدار، جااندازی باز و فیکساسیون موقت با پیچ یا پین کانوانیشنال میباشد.
این تصویر نمایانگر دررفتگی مفصل تیبیوفیبولار پروگزیمال به همراه شکستگی کمپلکس استخوانهای ساق تحت درمان با فیکساتور خارجی است. رویکرد استاندارد بالینی شامل جااندازی بسته یا باز مفصل، پایش دقیق عملکرد عصب پرونئال و ترمیم یا پایدارسازی کپسولولیگامانی همگام با جوشخوردن شکستگی شفت است.